Widziałem jakiś czas temu artykuł. Na portalu. Przyciągnął moją uwagę, bo w małym okienku było napisane: „Jest w Europie stolica, która jest przyczółkiem przychylności wobec Rosji”. Kliknąłem, bo od razu wiedziałam, o czym to będzie. Rzeczywiście, było o Serbii . Przeczytałem, pomyślałem. Zrobiło mi się przykro. Nie wiem, czy autor, niejaki Przybył, kiedykolwiek do Serbii przybył. Czy tylko pisał, bo mu tak nakazano, bo dzisiaj można pisać o czymś nie przybywając. Nie bardzo też wiem, co chciał osiągnąć. W redakcjach artykuły pisze się za darmo. Kazali, więc napisał (choć chyba jednak przybył, bo zdjęcia zrobił). Pomyślałem, że napiszę, że się ustosunkuję. Potem pomyślałem, że w sumie po co? W imię czego miałbym polemizować z artykułem jakiegoś pimpka? No bo tak: „Miasto brutalizmu, centrum protestów, stolica miłości do dyktatora i europejski przyczółek przychylności wobec Rosji”. O czym miałbym powiedzieć? O brutalizmie? Że co to niby jest? Podejrzana próba nadania czemuś sensu przez...
Było już o Wenecji na wesoło, to teraz będzie o Wenecji na bardziej poważnie. Tylko trochę bardziej, żeby nie rozproszyć klimatu. Poza tym garść informacji zawsze się przyda. Do Wenecji na pewno warto pojechać. Jeśli ktoś nie był, niech się wybierze. Nie bez przyczyny jest ona na liście UNESCO, na której (nie bez przyczyny) nie ma na przykład Belgradu, choć większość Serbów uważa, że powinno być odwrotnie. Z Belgradu dotrzemy do Wenecji bezpośrednim połączeniem Air Serbia. Bardzo to wygodne. Przynajmniej w teorii, bo w praktyce leci tam taki trochę większy kukuruźnik. Odradzam miejsca w rzędzie piątym: wypadają one bezpośrednio przy śmigłach: spać ciężko, bo wyje całą drogę, poza tym przy starcie strasznie śmierdzi spalinami. W samolocie wszyscy cały czas używają telefonów, nawet przy starcie. Widocznie nie boją się, że zakłócają pracę urządzeń pokładowych. Prawdopodobnie dlatego, że ten samolot za wielu urządzeń nie posiada. Aha, jeszcze jedno. Do samolociku wiozą cię autobusem. Dość ...